دلخوشیِ جمعآوری آرزوهای پراکنده:
در روانشناسی، «جمعآوری آرزوها» شبیه به ایجاد یک «موزه شخصی از امکانات ازدسترفته» است. این کار میتواند نوعی سوگواری برای خودهای ممکنی باشد که هرگز متولد نشدند، اما نگهداشتن آنها به عنوان یادگار، بار عاطفی غم را سبکتر میکند. آیا این مجموعهداری، نوعی پذیرش است یا فرار؟
راهکار:
یک راه برای گسترش این ایده: هر آرزو را روی یک تکه کاغذ بنویس و آنها را در یک شیشه جمع کن. بعد از یک سال، شیشه را باز کن و ببین کدام یک به واقعیت پیوسته و کدام یک معنای خود را برایت از دست دادهاند. این عمل فیزیکی میتواند رابطهات با مفهوم 'آرزو' را دگرگون کند.