تو بهشت منی؛ دیگران برن جهنم:
نکته جالب: در روانشناسی عشق، پدیدهای به اسم «ایدهآلسازی» باعث میشه معشوق رو فراتر از واقعیت ببینیم و بقیه رو «جهنمی» فرض کنیم. این الگو ریشه در مکانیزم دفاعی «شکاف» (splitting) داره که در نوجوانی شایعتره. تحقیقات نشون داده زوجهایی که واقعبینانهتر همدیگه رو میبینند، رضایت پایدارتری دارند. نظر شما: آیا «بهشت» یعنی پذیرش کامل عیبها هم؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: گاهی «بهشت» کسی بودن یعنی انتخاب آگاهانه، نه طرد بقیه. شاید سؤال این باشه که چطور میتونیم بدون سوزوندن پلها، برای کسی بهشت بسازیم؟