جهنم با من

تن تو بهشت است و جهنم با من: یک شعر عاشقانه:

در نوروساینس، آغوش تنگ با ترشح اکسی‌توسین بهشت امنیت می‌سازد، اما مغز درد عاطفی (جهنم درون) را با همان مدارهای درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ یعنی جهنم شاعر واقعاً می‌سوزد. شما هم در آغوش کسی این تضاد را چشیده‌اید؟

راهکار:

این بیت بهشت را در جسم معشوق و جهنم را در خود شاعر ترسیم می‌کند. شاید این جهنم درونی همان آتش اشتیاقی است که عشق را از یک نوازش ساده فراتر می‌برد. به این پارادوکس فکر کن: همان گرمایی که بهشت می‌آفریند، می‌تواند از زغال گناه و حسرت ما شعله بگیرد.