شاید در جهانی دیگر؛ دلتنگی عاشقانه:
مغز در سوگ با «تفکر خلاف واقع» جهانهای جایگزین میسازد تا فقدان را قابل تحمل کند؛ همان مکانیزمی که در آزمایشها هم تسکین کوتاهمدت میدهد و هم نشخوار فکری را طولانیتر میکند. جمله «شاید در جهانی دیگر» دقیقاً همین پل موقت بین واقعیت و آرزوست.
راهکار:
این جمله بیشتر از وعدهی وصال، اعتراف به محدودیت «این جهان» است؛ ذهن برای تحمل فقدان، جهانِ جایگزین میسازد. ابهامِ «جهانی دیگر» درد را طولانیتر میکند، در حالی که تصویرِ مشخص از یک مکان یا لحظه، آن را قابل لمس و قابل سوگپذیرتر میکند.