جهان در چشمان تو؛ نگاهی شاعرانه به عشق:
آیا میدانی چشم انسان تنها عضوی از بدن است که مستقیماً به مغز متصل است و سلولهای عصبی آن (گانگلیونهای شبکیه) قادرند قبل از رسیدن اطلاعات به قشر بینایی، احساسات چهره را تشخیص دهند؟ یعنی مغز تو قبل از اینکه بفهمد «جهان چشمهای او» را دیده، قلبش را حس کرده. این یعنی شعرت فقط استعاره نیست، یک واقعیت زیستعصبی را لمس کرده. حالا سوال: آیا این «جهان» در نگاه اول ساخته میشود یا در طول آشنایی؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه رو میتونی با اضافه کردن یک حس ملموس گسترش بدی: مثلاً «جهان چشمات تنها جاییست که نور و سایه با هم قهر نمیکنند.» چنین اشارهای به نوروفیزیولوژی نگاه احساسی، لایهی علمی تازهای به شعرت میده.