قول الکی؛ حکایت خیلیاست از جدایی و پر زدن با دیگری:
در روانشناسی به این پدیده «پیشبینی عاطفی» میگویند؛ مغز هنگام ابراز عشق، شدت هیجان همان لحظه را به تمام آینده تعمیم میدهد و تصور میکند این احساس هرگز تغییر نمیکند. برای همین قولِ «بیتو میمیرم» در لحظه ممکن است کاملاً صادقانه باشد، اما به محض تغییر بافتار رابطه، همان مغز احساسات تازه را نیز صادقانه میبیند. به این تناقض، «خطای تداوم خود» میگویند؛ یعنی ما آینده را ادامهی احساس امروز میدانیم، نه یک خودِ دیگر با خواستههای متفاوت.
راهکار:
این متن را میشود از زاویهی «قولهای نمایشی» هم دید: آدمها گاهی نه به تو، بلکه به تصویری که از خودشان ساختهاند قول میدهند و وقتی صحنه عوض شد، آن تصویر هم فرو میریزد.