جدایی و درک

سهم ما از دنیا: فهمیدن آدم‌ها، نه ماندنشان:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز انسان روابط عاطفی را به صورت شبکه‌های عصبی ماندگار ذخیره می‌کند. حتی پس از جدایی، نورون‌ها برای یادآوری آن آدم‌ها فعال می‌شوند. پس فهمیدن آدم‌ها نوعی ماندن در سیناپس‌های ماست. سوال اینجاست: آیا می‌توان به جای حضور فیزیکی، با همین ردپاهای عصبی زندگی کرد؟

راهکار:

شاید فهمیدن آدم‌ها همان ماندن آنها در حافظه‌ست؛ جای خالی‌شان پر نمی‌شود، اما فهمشان برای همیشه با تو می‌ماند.