خداحافظیهای غیرمنتظره در زندگی:
مغز انسان در مواجهه با خداحافظیهای ناگهانی، یک «خطای پیشبینی» شدید ایجاد میکند: دوپامین به شدت کاهش مییابد و این باعث میشود آن لحظه مثل یک زخم باز در حافظه نقش ببندد. پژوهشها نشان میدهد که پردازش این رویدادها گاهی تا ۵ سال طول میکشد. آیا این یعنی ما هرگز واقعاً از بعضی خداحافظیها عبور نمیکنیم؟
راهکار:
این خداحافظیها فقط پایان نیستند؛ آنها شروع یک داستان جدید را هم اعلام میکنند، هرچند ناخواسته. انگار زندگی میگوید: «بگذار تا بروم، تا جایی دیگر برایت آماده کنم.»