عشقی که ماند و عشقی که خاطره شد:
مغز انسان خاطرات عاطفی را مشابه درد فیزیکی پردازش میکند؛ با هر بار یادآوری فقدان، همان مسیرهای عصبی درد فعال میشوند. اما جالب اینجاست: همین خاطرات با بازنویسی تدریجی میتوانند از منبع رنج به منبع قدرت تبدیل شوند. آیا تا به حال خاطرهای تلخ را پس از سالها با لبخند به یاد آوردهاید؟
راهکار:
خاطرهها هم نوعی ماندن هستند؛ فقط به شکلی دیگر. شاید او که رفت، در ذهن تو ماندگارتر از همیشه است.