تو نماندی اما اثرت در من ماندگار شد:
تحقیقات عصبشناسی میگوید: خاطرات عاطفی قوی در آمیگدال مغز مانند زخمی کهنه میمانند و هر بار با یک بو، صدا یا حتی نور خاص، دقیقاً مثل روز اول جان میگیرند. این «ماندن» نه انتخاب، که ساختار زیستشناختی ماست. حالا تصور کن اگر مغزت هرگز اجازه ندهد آن «چیزی» برود، پس تو همیشه آن لحظه را دوباره تجربه میکنی. آیا حاضر به حذف این خاطرهای که هر لحظه زندهات میکند، هستی؟
راهکار:
این جمله را میتوان به دید «حضور در پسزمینه» تعبیر کرد: حتی وقتی کسی از زندگیت میرود، الگوی رفتاری یا کلمهای که از او یاد گرفتهای هنوز زنده است. شاید عمیقترین شکل «ماندن» نه در خاطره، که در تغییر DNA عادتهایمان باشد.