جبرئیل درونی

خودم شدم واسه خودم جبرئیل: شعر خودشناسی و نجات درونی:

در روانشناسی یونگ، «خویشتن» در قالب نمادهای الهی ظهور می‌کند؛ تو مستقیم «جبرئیل» شدی، فرشتهٔ وحی. جالب اینکه در فلسفهٔ اسلامی، جبرئیل «عقل فعال» است، اما تو می‌گویی خودم شدم. یعنی از واسطه گذشتی و به تجربهٔ مستقیم رسیدی. این اوج «تفرد» است. لحظات تشنگی‌ات دروازهٔ بازگشت به منبع درونی‌ات بود. سؤال: آیا آن عطش، تو را به این جبرئیل رساند؟

راهکار:

این شعر گویی نقشهٔ فرار از قربانی‌بودن است: وقتی زندگی رو مخ می‌رود، تو به جای فرشتهٔ ناجی بیرون، خودت پیام‌آور نجات می‌شوی. «تشنگی» همان درد مقدسی است که به تو می‌گوید کجا باید رشد کنی. در واقع، تو داری می‌گویی تاریکی‌ات تو را قدیس کرد.