کارما دیر میرسد ولی بیجواب نمیگذارد:
ریشهی «کارما» در سانسکریت به معنای «کنش» است، نه «پاداش». در بودیسم، کارما زنجیرهی علت و معلول ذهنی است؛ حتی نیتها کارما محسوب میشوند و نتیجهشان لزوماً در این زندگی، بلکه در تولدهای بعدی میرسد. نظریهی «جهان عادلانه» در روانشناسی هم میگوید ما برای کاهش اضطراب باور میکنیم هرکس لیاقتش را میگیرد؛ اما تحقیقات نشان میدهد این باور گاهی قربانی را سرزنش میکند. پس کارما شاید سیستم پیامرسان نیست؛ بلکه آینهای برای نیت خود ماست. آیا این باور به ما آرامش میدهد یا ما را منفعل میکند؟
راهکار:
میتوانی این متن را از زاویهای دیگر هم ببینی: کارما فقط «دیر جواب دادن» نیست؛ گاهی بیپاسخی خودش پیام است. شاید آرامش واقعی در این نباشد که منتظر آنلاین شدن کارما بمانیم، بلکه در این باشد که از پیامهایی که لیاقت جواب ندارند، بیخیال شویم.