چرا صمیمیت از دست رفته دیگر برنمیگردد؟:
حافظهٔ انسان بازسازیکننده است، نه پخشکننده. هر بار که رابطهای قدیمی را مرور میکنیم، مغز آن خاطره را از نو میچیند و تغییرش میدهد؛ یعنی «آدم قبلی» و «صمیمیت قبلی» در واقعیتِ امروز وجود خارجی ندارند. حتی اگر همان جملهها تکرار شوند، مدارهای عصبیِ هر دو طرف دیگر همان نیستند که سال قبل بوده. پس نوستالژی، تلاش برای پخشِ یک فیلمِ آرشیوی است در حالی که هر دو بازیگر عوض شدهاند.
راهکار:
شاید بازگشت به «همان شکل قبلی» غیرممکن باشد، اما همان آدمها میتوانند در زمان حال، صمیمیت تازهای بسازند؛ درست مثل رودخانهای که دو بار از یک سنگ رد نمیشود، اما همچنان جاری است.