تنها چیزی که جبران نمیشود: عشق گذشته:
نوروساینس نشان میدهد خاطرات عاشقانه شدید، مسیرهای عصبی عمیقی در مغز ایجاد میکنند که حتی پس از فراموشی جزئیات، واکنشهای فیزیولوژیک (مانند تپش قلب) به محرکهای مرتبط باقی میماند. این توهمِ «جبرانناپذیری» مطلق، محصول همین سیمکشی بیولوژیک است. آیا این سیمکشی یک نقص است یا نشانهای از ظرفیت عمیق انسانی برای دلبستگی؟
راهکار:
این حس، که از دست دادن یک رابطه خاص غیرقابل جبران است، در روانشناسی به «از دستدادگی منحصربهفرد» معروف است. درک این که این احساس یک واکنش طبیعی مغز به پایان یک فصل مهم زندگی است، میتواند بار عاطفی آن را کم کند.