قربون چشمات: شعری از جبر جغرافیایی عشق:
آیا میدانستید ناحیهای از مغز به نام 'فیوزیفرم فیس' فقط برای تشخیص چهرهها تکامل یافته است؟ هر بار که به چشمان کسی نگاه میکنید، سیستم لیمبیک شما فعال میشود و دوپامین ترشح میکند – همان هورمونی که در عشق و اعتیاد نقش دارد. پس جبر جغرافیایی چشمها واقعیتر از آن است که فکر میکنیم!
راهکار:
این شعر زیبا یادآور این است که عشق گاهی مثل یک نیروی طبیعی، ما را از مرزهای جغرافیایی و ذهنی عبور میدهد. شاید بتوان گفت چشمها نه فقط دریچهای به روح، بلکه یک قطبنمای عاطفیاند که ما را به مقصدی نامعلوم هدایت میکنند.