دائمالبخشش نیستیم: محدودیت بخشش انسانی:
روانشناسان میگویند «خستگی بخشش» یک پدیده واقعی است. مغز ما بخشیدنِ مکرر را مانند تهدیدی برای بقای اجتماعی پردازش میکند و به مرور مکانیسم دفاعی خود را فعال میسازد. این واکنش ریشه در تکامل دارد: اجداد ما برای جلوگیری از سوءاستفاده در قبیله، حسابگرانه میبخشیدند. جالب اینجاست که در فرهنگهای فردگرا، مرز بخشش بسیار زودتر از فرهنگهای جمعگرا فعال میشود. حالا سوال: به نظر شما مرز بخشش، نقطه قوت هوش عاطفی است یا نشانه ضعف؟
راهکار:
این جمله بازتاب یک حقیقت روانشناختی است: بخشش دائم میتواند به فرسودگی عاطفی و از دست رفتن مرزهای شخصی منجر شود. مطالعات نشان میدهد که مغز ما برای محافظت از خود در برابر آسیبهای مکرر، ظرفیت بخشش را محدود میکند. بنابراین، نبخشیدنِ گاهبهگاه، هوشمندی عاطفی است، نه سنگدلی. دفعه بعد که خودت را بابت نبخشیدن سرزنش کردی، یادت باشد این غریزهٔ بقای اجتماعیات است که فعال شده.