شعر فاضل نظری: طاقت دنیا و حوصلهی جاودانگی:
در روانشناسی، «گذر زمان» تابع توجه است؛ مغز وقتی میان بیحوصلگی و خستگی گیر میکند، زمان را کش میآورد. آزمایشهای دانشگاه UCLA نشان داده درک طولِ مدت به تعداد خاطرات ثبتشده بستگی دارد، نه ثانیهها. حالا ابدیت یعنی خاطرهای که هیچوقت تمام نمیشود؛ پس بیحوصلگی در برابر جاودانگی فقط یک شوخی نیست، یک مکانیزم بقاست. آیا اسیر جاودانگی میشوید؟
راهکار:
اگر این بیت را از زاویهی طنز وجودی بخوانیم، بیحوصلگی نه ضعف، بلکه نشانهی زنده بودن است؛ چون فقط کسی که زمان را حس میکند از طول آن خسته میشود. یک قدم خلاقانه این است: همین بیت را در یک موقعیت روزمره، مثل ترافیک یا صف نان، بازنویسی کنید.