رویای ترکیب رهبری: سید مجتبی خامنهای و سید علی خمینی:
در تئوکراسیها، انتقال قدرت اغلب از مجرای خون انجام میشود؛ از خاندان پیامبر در صدر اسلام تا سلسلههای روحانی در ایران معاصر. جالب است که حالا تصور ترکیبی از دو شجرهنامه بنیانگذار جمهوری اسلامی، یعنی خمینی و خامنهای، روی میز خیالپردازی سیاسی قرار گرفته. این فقط یک شعار نیست، نمایی از یک ساختار دینسالارِ رو به بلوغ است که در آن جانشینی فامیلی به قاعدهای نانوشته تبدیل شده. آیا این آرزو امتداد طبیعی همان قاعده است؟
راهکار:
این ترکیب در نگاه اول یک آرزوی سیاسی به نظر میرسد، اما بازتاب دهنده یک الگوی تاریخی در جمهوری اسلامی است: تداوم قدرت در خاندانهای روحانی. پس از انقلاب، پسران بنیانگذاران (خمینی و خامنهای) به تدریج در ساختار نفوذ کردهاند. تصور هر دوی آنها در راس، بیش از یک شوخی سیاسی، تصویری از «جمهوری موروثی روحانیت» را تداعی میکند؛ پدیدهای که در نظامهای دینسالار مدرن کمنظیر نیست.