بیت معروف مولانا که عشق را تا فداکاری پیش میبرد:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که در حالت عشق عمیق، بخشهایی از مغز که با منطق و خودمحوری مرتبط است (مثل قشر پیشپیشانی) غیرفعال میشوند و شبکههای مربوط به همدلی و ایثار فعال میگردند. این یعنی «فدای تو شدن» نه فقط یک شعار شاعرانه، بلکه یک الگوی عصبی قابل اندازهگیری است. عشقی که مولانا توصیف میکند، در واقع مغز را برای فراروی از خودخواهی برنامهریزی میکند. آیا این تغییر ساختاری میتواند در عشقهای روزمره ما هم رخ دهد؟
راهکار:
این بیت را میتوان یک دعوت به تأمل در مفهوم «فدا شدن» در روابط انسانی دانست. خواندن غزلیات مولانا با محوریت «جان و جانان» میتواند لایههای عمیقتری از این ایثار عاشقانه را آشکار کند. شاید در زندگی خودت نمونههایی از این ازخودگذشتگی ناب دیدهای؟