جان گرفتن با بوسه

جان گرفتن با بوسه؛ وابستگی تن به لب معشوق:

بوسه فقط یک تماس نیست؛ لب‌ها تراکم فوق‌العاده‌ای از گیرنده‌های حسی دارند و در یک بوسهٔ عمیق، مغز همزمان دوپامین و اکسی‌توسین آزاد می‌کند. این ترکیب می‌تواند ضربان قلب را تا حدود ۱۰۰ تپش در دقیقه بالا ببرد و کورتیزول را کاهش دهد؛ به همین دلیل تن بعد از آن واقعاً حس «جان گرفتن» می‌دهد.

راهکار:

لب‌ها فقط نقطهٔ تماس نیستند؛ هر بوسه یک سیگنال عصبی قوی به مغز می‌فرستد. پس وقتی می‌گویی «تنم فقط با لبات جون می‌گیره»، از نظر علمی داری از بالاترین تراکم گیرنده‌های حسی بدنت حرف می‌زنی.