شعر رفاقت و رسم جان دادن برای دوست:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد هنگام فداکاری برای دوستان، اکسیتوسین و دوپامین ترشح میشود؛ یعنی این رفتار نه کاملاً ایثار، بلکه یک پاداش مغزی است. جالب اینکه در میان نخستیها هم آلفاهای گروه بیش از دیگران به دوستانشان کمک میکنند تا اعتبار اجتماعی کسب کنند. پس آیا فداکاری مطلق ریشه در غریزه بقای گروه دارد؟
راهکار:
این شعر ارزش فداکاری را میستاید، اما در دوستیهای امروزی، مرز بین گذشت و فرسودگی باریک است. شاید رسم رفاقت نه فقط جان دادن، بلکه جان گرفتن و متقابل بودن هم هست.