غریبه در شهر: وقتی همه بازیگر نمایشند:
در روانشناسی اجتماعی، نظریه 'نمایشی' گافمن میگوید همه ما در زندگی نقش بازی میکنیم و هویت واقعی ما پشت صحنه پنهان است. اما جالب اینجاست که مغز انسان هنگام تنهایی، شبکه پیشفرض خود را فعال میکند که همان منطقهای است که برای داستانسرایی و شبیهسازی تعاملات اجتماعی استفاده میشود. آیا این حس غریبه بودن، شاید سیگنالی از مغز برای تمرکز روی خود واقعیتان است؟
راهکار:
این حس غریبه بودن در شهر، میتواند نشانهی آگاهی از ساختگی بودن بسیاری از تعاملات اجتماعی باشد. شاید وقت آن رسیده که به جای بازی در نمایش، نویسندهٔ نقش خود شوید.