جامعه بی‌احساس

خستگی از جامعه‌ای که زنده را می‌کشد و مرده را می‌پرستد:

اینجا یک پارادوکس روان‌شناختی نهفته: «سوگیری بقا» باعث می‌شود ما مردگان را بی‌خطر و کامل ببینیم، در حالی که زنده‌ها با خطاهایشان آزاردهنده‌اند. جالب این که در تاریخ‌نگاری هم همین اتفاق افتاده: قهرمانان بعد از مرگ تبدیل به اسطوره می‌شوند، اما در زمان حیاتشان نادیده گرفته یا حتی آزار دیده‌اند. به نظر شما چرا انسان‌ها حاضرند برای مرده‌ها سنگ تمام بگذارند، اما برای زنده‌ها نه؟

راهکار:

این حس آشناست؛ شاید دلیلش این باشد که ما به راحتی گذشته را ایده‌آل می‌کنیم و از زنده‌ها توقع کمال داریم. اگر به جای سرزنش، دنبال تغییر کوچک در اطرافت باشی، شاید خستگی کمتری حس کنی.