جام می و عشق

وصال یار و مستی جام می؛ شعر عاشقانه عارفانه:

در مغز، عشق رمانتیک و اثر الکل هر دو مدار پاداش مزولیمبیک را فعال می‌کنند و دوپامین آزاد می‌کنند؛ برای همین در ادبیات عرفانی، «می» و «وصال» هم‌خانواده‌اند. ابن سینا در «رساله عشق» عشق را جنونی شریف و در عین حال نوعی بیماری روحی قابل درمان با وصال می‌دانست. جالب‌تر اینکه مولانا واژه «مستی» را پیش از آنکه به شراب نسبت دهد، به دیدار محبوب نسبت می‌دهد.

راهکار:

در روانشناسی عشق، وصال فقط رسیدن نیست؛ یک بازتعریف از زمان است. لحظه دیدار معشوق، مغز را از حالت خطی به «حال بی‌زمان» می‌برد؛ همان تجربه‌ای که عارفان آن را «وقت» می‌نامند. از این زاویه، جام می در شعر تو نه یک نوشیدنی، که میانبری شیمیایی به همان بی‌زمانی است.