ترحم به جاهلی که فریادش را شخصیت میداند:
در روانشناسی، «شخصیت نمایشی» با رفتارهای افراطی برای جلب توجه تعریف میشود. جالب اینجاست که مطالعات نشان میدهند صدای بلندتر لزوماً بر اعتبار یا هوش گوینده نمیافزاید، بلکه اغلب نقص در استدلال را میپوشاند. پارادوکس اینجاست که سکوت حسابشده، گاهی بلندترین فریاد برای اثبات شخصیت است. به نظر شما ریشه این نیاز به نمایش در کجاست؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهای دیگر دید: گاهی فریاد، نه نمایش شخصیت، که فریاد درماندگی و ناتوانی در بیان است. شاید آن فرد، زبان نرمتری بلد نیست.