جاده بیپایان

عشق یکطرفه و جاده بی‌پایان؛ چرا این جمله این‌قدر حقیقت دارد؟:

بر اساس اسکن‌های مغزی، طرد شدن در عشق همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که درد جسمی فعال می‌کند؛ حتی مسکن‌هایی مانند استامینوفن می‌توانند شدت «دلشکستگی» را کاهش دهند. علاوه بر این، در عشق یک‌طرفه سطح سروتونین مثل وسواس پایین می‌آید و دوپامین مثل اعتیاد بالا می‌رود، برای همین ترک این عشق شبیه ترک مواد است. آیا به نظرتان دانستن این مکانیسم، درد را قابل‌تحمل‌تر می‌کند؟

راهکار:

شاید این جاده یکطرفه نه به سمت آن شخص، بلکه به سمت آشنایی با ظرفیت عاشقیشدن توست؛ مقصدش خودت است، نه او.