جای نداشتن در زندگی کسی

در آسمان تو جایی نداشتم؛ شعر تنهایی:

آیا می‌دانستی حس طردشدگی همان بخش از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کند؟ مغز ما تکامل یافته تا انزوا را به‌عنوان تهدیدی برای بقا ثبت کند. شاید این شعر دقیقاً به همین مکانیزم عصبی اشاره دارد: نبودن در آسمان دیگری یعنی زخمی خاموش. پیوند عاطفی گاهی تنها یک خطای نقشه‌برداری ذهنی است. چرا اجازه می‌دهیم یک نفر آب‌وهوای وجودمان را تعیین کند؟

راهکار:

این حس ریشه در نیاز عمیق به تعلق دارد. شاید بتوانی با نوشتن از آنچه در آسمان خودت می‌بینی، داستان حضور خود را بازنویسی کنی.