جای خالی آدم قبلی

چرا هیچ‌کسی جای آدم قبلی را نمی‌گیرد؟:

مغز آدم‌ها یک «حافظه‌ی بازنویس» هست، نه آرشیو ثابت. هر بار که به قبلی فکر می‌کنی، همان خاطره با هیجانِ الان دوباره ذخیره می‌شود و کم‌کم نسخه‌ی ایده‌آلی ازش می‌سازی. به این می‌گویند «سوگیری خاطره»؛ جزئیات منفی کم‌رنگ و لحظه‌های خوب برجسته می‌شوند. بنابراین آن‌که «جای خالی»اش را حس می‌کنی، خودِ آن آدم نیست؛ یک پرتره‌ی بازسازی‌شده است. پس رقابت با یک خاطره‌ی بازنویسی‌شده اصلاً منصفانه است؟

راهکار:

از دید روان‌شناسی، «جای خالی» یک نقشه‌ی ذهنی‌ست؛ تا وقتی باور داشته باشی هیچ‌کس نمی‌تواند پرت کند، مغزت همه را با یک نسخه‌ی ایده‌آل مقایسه می‌کند. هر آدم جدید یعنی یک جای تازه، نه رقابت با یک خاطره.