جایی بمان که بودنت وزن داشته باشد:
در فیزیک، هر جسمِ دارای جرم، فضا-زمان را خم میکند؛ هیچ «حضور خنثی»ای وجود ندارد. اما در روانشناسی اجتماعی، وزنِ حضور آدمها به «اثرِ متمایز» برمیگردد: مغز ما آدمی را که همیشه موافق است نادیده میگیرد. پس سنگینیِ تو، به جرئتِ متفاوتبودن توست. آیا در کجای زندگیات فقط همسانسازی کردهای؟
راهکار:
این جمله را میتوان از منظر رابطه با خودت هم خواند: اگر جایگاهت در چشم خودت سنگین نباشد، هیچ جمعی نمیتواند برایت وزن واقعی بسازد.