شب و دلتنگی: کجای دلت بگذارم؟:
تحقیقات عصبشناختی میگوید در شب، فعالیت قشر پیشانی که مسئول سرکوب احساسات است کاهش مییابد، و همین باعث میشود دلتنگی بیپرده خود را نشان دهد. جالب این که نگاه به تاریکی، سطح ملاتونین را بالا میبرد و این هورمون مستقیماً به مرکز پردازش خاطرات متصل است. یعنی شب نه فقط زمان دلتنگی، که آزمایشگاهی طبیعی برای مواجهه با گذشتهست. راستی، اگر بتوانی این دلتنگی را در قالب یک جمله از خودت بنویسی، آن جمله چه میشد؟
راهکار:
شبها دلتنگی را میتوان بهعنوان نقشهای برای کشف زوایای پنهان دلت دید؛ هر خاطره یک نشانهست که مسیر بعدی را روشن میکند.