جایی برای آرزو

دل پر درد؛ جایی برای آرزو نمی‌ماند:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد درد مزمن و ناامیدی هر دو شبکه پیش‌پیشانی-لیمبیک را درگیر می‌کنند؛ گویی مغز برای بقا اول آرزو را خاموش می‌کند تا انرژی صرف زخم شود. اما همین خاموشی، در لایه‌ای زیرین، شکل دیگری از آماده‌باش است. آیا دلِ پردرد واقعاً بی‌آرزوست، یا آرزوهایش را از ترس به سکوت برده؟

راهکار:

دردِ زیاد، آرزو را نابود نمی‌کند؛ آن را به پس‌زمینه می‌فرستد. ذهن وقتی ضربه می‌خورد، اولویت را به بقا می‌دهد و خواستن را موقتاً خاموش می‌کند تا سوخت کم نیاورد. پس این بی‌آرزویی، نشانه‌ی پایان نیست؛ حالت پناه‌گیری غریزی است.