جای آرزو

دل پر از درد و از دست رفتن جای آرزوها:

اینجا یک تناقض عصبی وجود دارد: مغز وقتی زخم عاطفی می‌بیند، همان مسیرهای درد فیزیکی فعال می‌شوند و این یعنی «درد واقعاً فضا اشغال می‌کند». پژوهش‌ها نشان می‌دهند پردازش هیجان منفی کارپردازندهٔ شناختی مغز را می‌گیرد و توانایی تصویرسازی آینده را کاهش می‌دهد؛ از همین رو دلِ پُر درد نمی‌تواند همزمان آرزو بسازد. این شاید مکانیزم بقاست، نه ضعف اراده. سؤال این است: آیا بعد از تسکین درد، آرزوها خودبه‌خود برمی‌گردند؟

راهکار:

اگر درد دل را پر کرده، خودِ درد هم نشانه‌ی یک آرزوست: آرزوی آرامش. دلِ پر از درد یعنی دلی که نمی‌خواهد همین‌جا بماند. این نگاه، جمله را از ناامیدی به یک میل خاموش تغییر می‌دهد.