هزینه آرزوها و قیمت خواستهها؛ چرا هر آرزویی تاوان دارد:
در اقتصاد رفتاری به این میگویند هزینه فرصت؛ هر آرزویی یعنی چشمپوشی از آرزوهای دیگر. مغز ما دوپامین را بیشتر برای «خواستن» ترشح میکند تا «داشتن»، برای همین بعد از رسیدن، لذت سریعتر از انتظار فروکش میکند. به این میگویند تردمیل لذتگرا. شاید گرانترین قیمت، همان آرزویی باشد که محقق شد ولی دیگر هیچ طعمی نداشت.
راهکار:
میشود این گزاره را برعکس هم خواند: هر قیمتی که با اکراه میپردازی، در واقع ردپای یک آرزوی پنهان است. پس گرانیِ یک خواسته همیشه مالی نیست؛ گاهی پرداختِ توجه، زمان یا حتی نسخهای از خودت است.