روزی که کسی را که از رفتنش میترسیدی حذف میکنی:
پدیده «اثر زایگارنیک» میگوید مغز آدمها و کارهای ناتمام را رها نمیکند؛ برای همین حذف کسی که از نبودنش میترسیدی، از نظر مغز شبیه قطع یک اعتیاد است. مدارهای دوپامین و اکسیتوسین همزمان تحریک میشوند و دقیقاً همان درد فیزیکی را فعال میکنند. پس این حذف یک تصمیم عاطفی نیست؛ یک بازنویسی سیمکشی عصبی است. سؤال اینجاست: آیا حذفکردن واقعاً یعنی فراموشی، یا فقط مسیر جدیدی برای همان وابستگی؟
راهکار:
این جمله در واقع از «ترس از دست دادن» به «انتخاب آرامش» پل میزند؛ یک نگاه تازه: حذف یعنی نه اینکه دیگر دوستش نداری، یعنی دیگر نمیخواهی برای کسی بترسی که خودش نمیماند.