حذف آدمای سمی از زندگی

حذف آدمای سمی؛ همون قیچی که خودش دادن:

در روان‌شناسی اجتماعی، پدیده‌ای به نام «خودتأمین ابزار طرد» وجود دارد: وقتی فردی نشانه‌های پایان رابطه را خودش می‌سازد، مغز شما به‌جای احساس گناه، مسیر پردازش درد اجتماعی را کوتاه می‌کند. قشر سینگولیت قدامی، دردِ طردشدگی را دقیقاً با همان شبکه‌ی عصبیِ درد جسمی پردازش می‌کند؛ به همین دلیل قطع رابطه‌ی قاطع، اغلب با نوعی تسکین واقعی همراه است نه صرفاً عصبانیت. از طرفی حافظه‌ی ما برای محافظت از خود، روایت را به شکلی بازنویسی می‌کند که انگار قیچی از ابتدا دست طرف مقابل بوده.

راهکار:

این جمله را می‌توان از دریچه‌ی «مرزبندی روانی» دید: وقتی کسی خودش ابزار حذف را می‌سازد، در واقع بار مسئولیت رابطه را یک‌طرفه روی دوش شما نمی‌گذارد؛ بلکه مغز شما را از چرخه‌ی سرزنش و تردید آزاد می‌کند. به همین دلیل، بریدن از چنین آدم‌هایی اغلب سبک‌تر از چیزی است که انتظارش را دارید.