حتی سایه ات هم نماند

وقتی حتی سایه‌ات هم پشتت را خالی می‌کند:

در فیزیک، سایه یک «هیچ» نیست؛ نبود فوتون است. اما مغز انسان تنهایی اجتماعی را در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. یعنی وقتی می‌گویی «حتی سایه‌ها هم تنهایت می‌گذارند»، داری یک تجربه‌ی زیسته از درد واقعی را گزارش می‌کنی. آیا این درد فرگشتی ما را مجبور به اتصال دوباره می‌کند یا صرفاً زخمی که یاد گرفته‌ایم پنهانش کنیم؟

راهکار:

این حس رهاشدگی، به جای حفره‌ای تاریک، می‌تواند فضایی خالی برای کاشت بذر «خوداتکایی» باشد. درختان تنومند ریشه‌هاشان تنها به خاک خودشان است؛ شاید وقت آن رسیده که ریشه‌هایت را در خودت محکم کنی.