کنایه شاعر: حتی خوبیاش هم حرومزادست، بدیاش پیشکش!:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تقویت متناوب» داریم: در چرخههای سمی، لحظات بهظاهر خوب درست برای آن طراحی میشوند که شما را بیشتر وابسته کنند—در واقع همان «خوبشم حرومزادس» است. پژوهشها نشان میدهد این الگو اعتیادآورتر از شرطیسازی مداوم است، چون مغز را در انتظار پاداشهای تصادفی نگه میدارد.
راهکار:
این نگاه همهچیز را سیاه میبیند، اما شاید همین شدت احساس از اهمیت آن موضوع در زندگیتان خبر میدهد. اگر «خوبش» هم اینقدر آزاردهنده است، احتمالاً معیارهایتان برای خوبی تغییر کرده و زمان بازتعریف ارزشها رسیده است.