رفتن تو و فراموشی من؛ حقیقتی تلخ:
جالب است بدانید که مغز انسان فراموشی را یک فرآیند فعال میبیند، نه منفعل. مکانیزم «فراموشی تطبیقی» (adaptive forgetting) کمک میکند تا اطلاعات بیاهمیت را دور بریزیم. اما وقتی کسی برایمان عاطفی میشود، آمیگدال و هیپوکامپ فعال میمانند و پاکسازی حافظه را تقریبا غیرممکن میکنند. بهقولی، فراموشی یک انتخاب بیولوژیک نیست، یک شکست عاطفی است. آیا تا حالا شده آرزو کنید بتوانید انتخابی فراموش کنید؟
راهکار:
این جمله بیش از آنکه دربارهی رفتن باشد، دربارهی بار سنگین حافظهست که بین خواست و ناخواست ما انتخاب نمیکند. میتوانی آن را از زاویهی روانشناسی «ناتوانی در فراموشی عمدی» ببینی: مغز ما برای بقا طراحی شده، نه برای رها کردن آسان.