حسرت هدر رفتن سن مورد علاقه و گذر عمر:
اینجا یک تضاد روانشناختی نهفته است: «سوگیریِ کمرنگشدن عاطفه» باعث میشود خاطرات تلخ سریعتر از خاطرات شیرین فراموش شوند. مغز شما در بازپردازش، گذشته را بازنویسی میکند و به همین دلیل آن سن به نظر «موردعلاقه» میرسد؛ درحالیکه در همان لحظه احتمالاً همان سن را با نارضایتی زندگی میکردید. این بازنویسی حافظه، سازوکار بقای ذهن است تا با انتخابهایتان کنار بیایید. آیا واقعاً آن سن خاص بود، یا فقط نسخهی بازنویسیشدهی آن؟
راهکار:
این جمله را برعکس کن: اگر از تماشایِ هدر رفتنِ سنی ناراحتی، بدان که همین امروز هم روزی به «سنِ موردعلاقهات» تبدیل میشود. معضل ما این است که همیشه در حال تماشای پشت سرمان هستیم، نه داریمهامان.