حسرت روزهای جوانی

تاسیان روزگار جوانی؛ چرا حسرت گذشته تلخ است؟:

در علوم اعصاب، «بازسازی خاطره» یعنی هر بار یادآوری یک خاطره، آن را دوباره بازنویسی می‌کنیم؛ پس «جوانیِ تاسیان‌شده» در حافظه‌ات دقیقاً همان چیزی نیست که رخ داده. حافظه نه آرشیو است نه فیلم‌نامه؛ هولوگرامی است که با هر جستجو دوباره ساخته می‌شود. مغز برای زمانِ پرشور حجم بیشتری ثبت می‌کند، به همین دلیل سال‌های بعد همیشه ذهنی کوتاه‌ترند. آیا تاسیان، سوگِ چیزی است که هرگز آن‌طور که یادت هست وجود نداشت؟

راهکار:

این حسرت را بهانه‌ای کن برای ثبتِ لحظه‌های امروز؛ ده سال بعد، به همین روزها خواهی گفت «جوانیِ من».