بخشش بعد از مرگ؛ حسرت رفیق در زندان تنهایی:
آیا می‌دانستید مغز انسان در مواجهه با مرگ دیگران، دوپامین و اکسی‌توسین بیشتری ترشح می‌کند تا خاطرات را شیرین‌تر کند؟ این پدیده «سوگیری خوش‌بینی پس‌مرگ» نام دارد. یعنی همان کسی که در زندگیت «جرم» می‌دیدیش، بعد از رفتنت برایت «رفیق» می‌شود. این مکانیزم بقای تکاملی است تا از فروپاشی روانی جلوگیری کند. سوال اینجاست: چرا این بخشش را به زمانِ نبودن موکول می‌کنیم؟
راهکار:
این متن از زاویهٔ «بخشش پس از مرگ» به یک پارادوکس روان‌شناختی اشاره دارد: ما اغلب برای کسانی که دیگر نیستند، ارزش بیشتری قائل می‌شویم. تحقیقات نشان می‌دهد «سوگیری یادآوری پس‌مرگ» باعث می‌شود خاطرات منفی کمرنگ و خاطرات مثبت پررنگ شوند. شاید رهایی واقعی در این است که همان بخشش را حالا، در زمان بودن، به خود و دیگران هدیه دهیم.