حسرت و بغض

آدم‌ها هرگز از بین نمی‌روند؛ آن‌ها تبدیل به حس می‌شوند:

مغز ما خاطرات عاطفی را مانند زخم‌های فانتوم پردازش می‌کند: حتی پس از جدایی، ردپای عصبی فرد در قشر کمربندی باقی می‌ماند و حس‌هایی تولید می‌کند که انگار او هنوز هست. این یادگاری‌های عصبی چطور محو می‌شوند یا صرفاً تغییر شکل می‌دهند؟

راهکار:

این حس‌ها در واقع ردپای زنده‌ی او در توست؛ آن‌ها نه دشمن، که پیام‌رسان‌هایی از عمق رابطه‌ی گذشته‌اند. می‌توانی به جای سرکوب، از آن‌ها برای ترمیم و شناخت الگوهای خودت استفاده کنی.