نگین دنیا قشنگه، ولی من قشنگیاش را ندیدم؛ دلنوشتهای با حالوهوای هایده:
مغز انسان برای بقا، اطلاعات منفی را قویتر و ماندگارتر از مثبت ذخیره میکند؛ به این میگویند «سوگیری منفی». این یعنی حتی وقتی دنیا پر از زیبایی است، ذهن ما زخمها را برجستهتر میبیند. پژوهشهای «واقعگرایی افسردگی» هم نشان میدهد افراد غمگین گاهی ارزیابی دقیقتری از واقعیت دارند و افراد عادی آن را گلگونتر میبینند. پس «ندیدن قشنگی» فقط کوری نیست؛ یک جور دقتِ تلخ است. سؤال: اگر دنیا واقعاً زشت بود، اصلاً این جمله را میگفتیم؟
راهکار:
میتوان این نگاه را معکوس کرد: «ندیدنِ زیبایی» خودش نشانهی چشمِ جستجوگر است؛ کسی که هنوز حسرت دیدن دارد، یعنی هنوز باور دارد زیبایی جایی منتظر اوست.