عادت نکردن به ندیدنت: حسرت هر شب قبل خواب:
مغز ما غیبت عاطفی را مانند درد فیزیکی پردازش میکند. در آزمایشهای fMRI، دیدن تصویر کسی که از دستش دادهایم، همان نواحیای را روشن میکند که سوختگی درجه دو روی پوست فعال میکند. تصور پیش از خواب تو هم همین زخم را هر شب تازه میکند. نکتهٔ عجیبتر؟ خودِ عملِ تصور، دوپامین آزاد میکند و اسیر یک چرخهٔ لذت-رنج میشوی. آیا خیال، مرهم است یا نمک؟
راهکار:
گاهی تصویری که هر شب در تاریکی میسازی، از خودِ واقعی او کاملتر و بینقصتر است؛ این خیالِ دستساز، جای خالی را عمیقتر میکند. شاید آنچه به آن عادت نکردهای، نه ندیدنِ یک آدم، که وداع با نسخهٔ ایدهآلشدهٔ اوست.