حسرت کسی که نیست

دلتنگی در غیاب تو؛ آغوشی که فقط برای اوست:

آیا می‌دانستی وقتی کسی را در آغوش می‌کشیم، هورمون اکسی توسین ترشح می‌شود که حس آرامش و پیوند می‌دهد؟ اما جالب‌تر اینجاست: در پژوهش‌های علوم اعصاب، «آغوش خود» (hugging oneself) هم می‌تواند تا ۳۰٪ از همین هورمون را آزاد کند. پس زانوهایت را که می‌فشاری، مغزت در واقع دارد یک آغوش مجازی را شبیه‌سازی می‌کند. سوال برای کاربران: آیا تا به حال تجربه کرده‌اید که در غیاب کسی، بدن تان دست به چنین «بازنمایی حسی» بزند؟

راهکار:

این حس مالکیت بر آغوش را می‌توان به استعاره‌ای از مرزهای عاطفی تعبیر کرد: گاهی تنهایی نه فقدان، که حریم مقدسی است برای بازشناسی ارزش حقیقی حضور. پیشنهاد می‌کنم همین جمله را به یک داستانک کوتاه یا یک رباعی بدل کنی؛ مثلاً «زانوها نشسته‌اند تا دنیا بداند آغوش من فقط مال تو بود، حالا که نیستی مال خاطره‌هاست».