از آرزوی بیداری تا بیخوابی ساعت ۱۲:
هورمون ملاتونین در کودکان حدود ۹ شب ترشح میشود، اما از نوجوانی به بعد به ۱۱ تا ۱۲ شب میلغزد؛ پس آرزوی کودکانهی ۱۲ خوابیدن از نظر زیستی خلاف ساعت بدن نبوده است. در بزرگسالی اما پدیدهی «انتقامِ کمخوابی» باعث میشود بیدار ماندن را پسگرفتنِ زمان شخصی بدانیم. مغز هنگام خواب عمیق، پروتئینهای سمی مثل آمیلوئید بتا را تا ۶۰٪ بیشتر پاکسازی میکند. اگر خوابیدن را باخت بدانیم، در جنگ با کیستیم؟
راهکار:
این متن فقط نوستالژی نیست؛ بزرگسالی همان لحظهای است که آرزوی دیر خوابیدن، به انتقام از خستگی روز تبدیل میشود. ساعت ۱۲ برای کودک، جایزه بود و برای بزرگسال، خط پایان. شاید دلتنگی واقعی برای خواب نیست، برای آن نسخهای از خودمان است که هنوز بیدار ماندن را آزادی میدانست.