حسرت خنده

حسرت خنده از ته دل؛ وقتی دلت هوای یک خندهی واقعی دارد:

خندهی واقعی تنها عضلهی دور چشم را درگیر میکند و از ناحیهی لیمبیک مغز سرچشمه میگیرد، نه قشر فکری. پژوهشها نشان میدهند حتی خندهی مصنوعی هم همان مسیر عصبی را فعال میکند و اندورفین و سروتونین آزاد میکند؛ یعنی مغز تشخیص نمیدهد خنده واقعی است یا تمرینی، فقط حجم آن را ثبت میکند. شاید حسرت، علامت این باشد که سیستم عصبیات به همان نسخهی اصلی نیاز دارد. پس، آیا خندهی تمرینی میتواند این حسرت را به حضور تبدیل کند؟

راهکار:

این حسرت، خندهی واقعی را به چشم آرزو میبیند؛ اما خنده از ته دل گاهی درست در میانِ همین دلتنگی، ناگهان جوانه میزند.

حسرت خنده از ته دل:

حسرت یک خنده واقعی و رهایی از غم:

از نظر فیزیولوژیک، خنده از ته دل یک واکنش استرس‌زدا است که با ترشح اندورفین، کاهش کورتیزول و تحریک عصب واگ، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند و احساس امنیت ایجاد می‌نماید. فقدان آن می‌تواند نشانه ای از یک سیستم هشدار عاطفی در حالت قفل باشد. چه چیزهایی این سیستم هشدار را در شما فعال نگه می‌دارد؟

راهکار:

نوروساینس نشان می‌دهد که حتی تظاهر به لبخند زدن (اثر بازخورد صورت) می‌تواند با تحریک مسیرهای عصبی مرتبط، به بهبود خلق‌وخو کمک کند.