حسرت سوختن در آرزوی یک نفر:
هنگام سوختن برای «یک نفر»، مغز شما همان مدار اعتیاد به کوکائین را فعال میکند: دوپامین در هسته اکومبنس بالا میرود، ولی چون جایزه نمیرسد، گیرندهها حساس میشوند و همان «افسوس» را بهصورت سندرم ترک تجربه میکنید. پژوهشها نشان دادهاند عشق یکطرفه از نظر عصبی با ترک مواد مخدر قابل مقایسه است. آیا پس عاشقی، شکلی از اعتیاد است؟
راهکار:
این «یک نفر» را میتوان از زاویه دیگری دید: نسخهای ایدهآل از خودت که در ذهن ساختی و عاشقش شدی. سوختن در آرزوی او، سوختن در آرزوی تمامیت خودت است. اگر این متن را نوشتی، احتمالاً داری با فقدان روبرو میشوی؛ اجازه بده همین آگاهی، شروع بازسازی تصویرت از عشق باشد.