حسرتهایی که نه میشه گفت و نه فراموش کرد:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که حسرتهای ناگفته، دقیقاً مثل یه زخم فیزیکی، بخشی از مغز به نام «قشر سینگولیت قدامی» رو فعال میکنن که مسئول پردازش درد و خطاست. جالبه که سکوت در برابر این حسرتها، مدارهای عصبی رو تقویت میکنه و فراموشی رو سختتر. به همین دلیله که گاهی یه جملهی ناقص، سنگینتر از یه کتاب کامله. سوالی که پیش میاد: آیا میشه با «بازنویسی» ذهنی اون خاطره، بار عاطفی حسرت رو کم کرد؟
راهکار:
این حس رو میتونی به یه اثر هنری تبدیل کنی: یه شعر کوتاه، یه نقاشی انتزاعی، یا حتی یه لیست پلی از آهنگهایی که همون حسرت رو تداعی میکنن. گاهی خلق کردن، بهترین راه برای رها کردنه.