حسرت دست‌های تو

شعر غمگین گیلکی: حسرت دست‌های تو:

مطالعات عصب‌شناختی نشان می‌دهد خاطرات عاطفی (مخصوصاً لمس) در قشر حسی-پیکری و آمیگدال ذخیره می‌شوند. وقتی به دست‌های کسی فکر می‌کنید، مغز دقیقاً همان الگوی عصبی زمان تماس را بازپخش می‌کند. این یعنی آن لحظه هرگز از نظر بیولوژیکی نمی‌میرد. آیا می‌دانستید که نوستالژی می‌تواند سطح دوپامین را تا ۳۰٪ افزایش دهد؟

راهکار:

این شعر حسرت لحظه‌های نابی را روایت می‌کند که شاید فقط در خاطره‌ها ماندگار شده‌اند. دیدگاه دیگر: گاهی دوری، ارزش آن لحظه‌ها را دوچندان می‌کند؛ شاید زمانِ نبودن، به ما یاد می‌دهد که چگونه بودنِ واقعی را ببینیم.